ΦΩΤΑΓΩΓΟΣ / LIGHTWELL

Ο Φωταγωγός επιχειρεί να δημιουργήσει έναν κυριολεκτικό, τρισδιάστατο χώρο για την ποίηση. Αφετηρία του έργου αποτελεί η ομώνυμη ποιητική συλλογή του ψυχαναλυτή Γρηγόρη Μανιαδάκη, από την οποία επιλέγονται λέξεις που αποσπώνται από τον γραπτό λόγο και μεταφέρονται στην ύλη, σκαλισμένες στο μάρμαρο.

Τα ποιήματα της συλλογής συγκροτούν μια νοσταλγική αναφορά σε μια προσωπική βιογραφία στραμμένη προς το παρελθόν: μια οριστικά χαμένη παιδικότητα, έναν απόντα φίλο, στιγμές που επιβιώνουν μόνο μέσα από τη μνήμη. Πρόκειται, ωστόσο, για μια προσωπική και αναπόφευκτα υποκειμενική ανάγνωση της ποιητικής συλλογής.

Στο έργο, η λέξη παύει να αποτελεί αποκλειστικά φορέα γραπτού νοήματος. Αποκτά όγκο, βάρος και υλικότητα· γίνεται γλυπτικό σώμα. Ο γραπτός λόγος του βιβλίου και οι μαρμάρινες λέξεις συνυπάρχουν κατασκευάζοντας έναν χώρο στο παρόν, ο οποίος παραμένει αφιερωμένος στη μνήμη και σε στιγμές οριστικά χαμένες.

Οι μαρμάρινες λέξεις τοποθετούνται πάνω σε ξύλινες βάσεις, παραπέμποντας περισσότερο σε κατάσταση εργαστηρίου παρά σε μια ολοκληρωμένη, αποστασιοποιημένη μουσειακή παρουσίαση. Ο θεατής καλείται έτσι να εισέλθει νοητά στον χώρο εργασίας του καλλιτέχνη, σαν να βρίσκεται μπροστά σε μια διαδικασία που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Ο Φωταγωγός μεταφέρει τελικά την ποίηση από τη σελίδα στον χώρο: από τη λέξη ως ανάγνωση, στη λέξη ως ύλη, παρουσία και μνήμη.

LIGHTWELL

Lightwell seeks to create a literal, three-dimensional space for poetry. The work takes as its point of departure the poetry collection of the same title by psychoanalyst Grigoris Maniadakis, from which selected words are extracted from the written text and transferred into matter, carved in marble.

The poems form a nostalgic reflection on a personal biography oriented toward the past: an irretrievably lost childhood, an absent friend, moments that survive only through memory. This, however, remains a personal and inevitably subjective reading of the poetry collection.

Within the work, the word ceases to function solely as a carrier of written meaning. It acquires volume, weight and materiality; it becomes a sculptural body. The written language of the book and the words carved in marble coexist, constructing a space in the present that remains devoted to memory and to moments that are irrevocably lost.

The marble words are placed on wooden bases, evoking the working environment of an artist’s studio rather than a finished, distanced museum display. The viewer is thus invited to enter, conceptually, the artist’s workspace, as though encountering a process still in progress.

Ultimately, Lightwell transfers poetry from the page into physical space: from the word as something read to the word as matter, presence and memory.